10%

dertig dagen

heel hard werken

By Ilona Pullens

April 30^th, 2019

Bijna dertig dagen zijn er voorbij. Dan zit de broedtijd er weer op. Tenminste als mijn waarneming klopt, ik ben tenslotte een buitengewoon onervaren ooievaarspotter.

Vorig jaar werd ik compleet verrast, toen na dertig dagen ploeteren, zo uit het niets, de ooievaars wegvlogen. Nog één nachtje kwamen ze terug, toen bleef het nest leeg. En broeden is hard werken, ploeteren feitelijk.

Bij weer en wind, van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat: alleen maar bezig zijn met eten verzamelen en broeden. Ma vliegt weg, pa herschikt het nest en nestelt zich, of andersom natuurlijk.

Nestelen

Het werkwoord nestelen heeft voor mij echt een diepere betekenis gekregen. Vol overgave en met maximale toewijding jezelf schikken in een nest. Jezelf draperen over jouw eieren. Jezelf wurmen tussen het mos, takjes, strootjes, om dan daarna te mogen liggen. Wat rondkijken, ogenschijnlijk luierend, mediterend bijna. Maar niets is minder waar, ze zijn op hun hoede, heel waaks.

Mediteren en waaks

Waaks ja, want met een beetje pech, word je dan ook nog aangevallen. Ja zeker, je leest het goed: al broedend aangevallen worden door soortgenoten. Terwijl ons stel alleen maar stilletjes zit, rondkijkt en geen vlieg kwaad doet. Nou ja, bij wijze van spreken dan, zij eten immers ook insecten. Wat is hier nu de lol van, van dat aanvallen? Ik heb geen idee. Jij wel?

De broedende ooievaar draait bij zo’n aanval al liggend zijn kop in alle richtingen, draait als het ware cirkels met zijn kop en volgt spiedend de aanvliegende en rondcirkelende vijand. Op zo'n moment komt de foeragerende ooievaar uit het niets terug. Vliegt met een noodgang recht op het nest af en begint staand, als een dolle te klepperen. Bolle vleugels, hoofd in de nek. Beiden nu, pa en ma samen, luid klepperend, in de verdediging.

Soms zijn er twee vijanden, dan weer drie. Ik heb mij zelfs laten vertellen dat er een keer zes van die malloten rondcirkelden. Geen gevecht gezien gelukkig, de vijand vloog altijd uiteindelijk weer weg.

Enfin, nog even, dan is het zover. Ik ben nu meer bedachtzaam op wat mis kan gaan, een gewaarschuwd mens......

Toch kijk ik reikhalzend uit naar de komende dagen. En tegelijkertijd vind ik het ook spannend. Zou het dan nu wel gaan lukken? Ik hoop het. Kleintjes te zien op het nest, hun ontwikkeling van dichtbij mogen meemaken en ze dan zien uitvliegen. Dat lijkt mij een geweldige belevenis.