Je hoort de lente al voor je hem ziet. Vogels. Hun vrolijk gesnater is terug van weggeweest. Een euforische sensatie, ken je dat? Zo’n gevoel dat je misschien had als kind aan het begin van de ‘grote vakantie’ of de nacht voor jouw verjaardag. Vol verwachting klopt jouw hart. Tintelende spanning, hang naar avontuur. Arendsoog en Witte Veder.
Deze sensatie, spannende belofte van de naderende lente, heerlijk. Ook nu is dat bij mij zo, in de nawinter van 2019. Maar er is nog iets. Zo’n kriebelend grassprietje, mierenvoetjes onder mijn schedel. Zouden ze terugkomen?
Op verschillende media en van verschillende vrienden ontvang ik bericht: ik heb ze hier al gezien, ook bij jullie? Nee, hier niet. In 2018 kwam het sein ‘ooievaar in zicht’ op 20 maart. Gelukkig, we hebben nog even.
Vrijdag 8 maart
Na een onvergetelijke avond, een zo gegunde en verdiende diploma uitreiking in Utrecht, zien we bij thuiskomst een silhouet op het nest. Te groot voor een gans. Ooievaar? Ja, ooievaar! Wat een feest, hoewel ingetogen. Eén zwaluw maakt immers nog geen zomer. Dat weekend zijn ze met twee. Eén is geringd, niet dezelfde als vorig jaar. Weer wat later is de dubbelde vreugde verleden tijd. In de nacht naar 19 maart, blijft het kaal en stil in het nest.
Hoewel ik mijn energie en aandacht dinsdag 19 maart geheel richt op het beantwoorden van vragen over informatiebeveiliging, zie ik toch kans bij een kop koffie een app te lezen: ze zijn met 2 terug en het lijkt innig.
Belofte en lonkend perspectief
Het werken aan het behalen van onze ISO27001 en NEN7510 certificering vermengt zich met ooievaars geklepper. De akoestische belofte in de vroege ochtend van weer een dagje ooievaarplezier.
Dit jonge klepperende stel is ook de oplettende wandelaar opgevallen. Wederom stromen de Oosterbeekse emoties rijkelijk: ons stelletje is er weer!
Hard werken, geen garantie op succes
Vorig jaar leerde ons nederigheid. Hard werken is nog altijd geen garantie op succes. Het nest was en bleef leeg na 30 dagen onafgebroken broeden. De eieren waren niet goed? Kuikens niet opgewassen tegen een leven buiten het ei? Er lag geen briefje bij. Twee dagen later vlogen de ouders weg. Ik had nu wel last van een ‘leeg nest syndroom’. Dagen had ik nodig om het te ontwennen: elke keer weer een blik op het nest.
Ik kijk als altijd hoopvol vooruit. Gaat de ISO en NEN certificering ons net zoveel brengen als deze ooievaars? Het klinkt misschien raar, maar van beiden geniet ik. Van de ISO & NEN omdat ik het doel, het praktisch en goed beveiligen van onze persoonlijke (gezondheids)informatie zo belangrijk vind. Ik wil deze beschermen, ja, inderdaad, als een broedende ooievaar. Ik zal er alles aan doen deze taaie materie behapbaar en praktisch toepasbaar te maken, juist voor zorgorganisaties. Zoals ik ook graag wil bijdragen aan ondersteuning van ‘onze’ ooievaars. Maar ja, ik kan alleen toekijken en hopen dat hun noeste arbeid dit jaar wel tot resultaat leidt. Het is in ieder geval weer genieten om hen bezig te zien.
Het zou zo mooi zijn: kleine ooievaars die in onze mooie Oosterbeekse natuur opgroeien. Veilig en beschermd. Zoals ook jouw en mijn privacy gevoelige informatie in ‘de wolken’ veilig en beschermd hoort te zijn.
We gaan het meemaken!
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)