De maanden mei en augustus staan in ons land in het teken van herdenken, herinneren en vieren. Ondermeer stilstaan bij de herinneringen aan en van getroffenen in oorlogstijd. Er zijn zoveel slachtoffers.
Met grote regelmaat worden er nieuwe verhalen en publicaties uitgebracht, die stuk voor stuk boeiend zijn om te lezen. Zelf ben ik door familiebanden betrokken bij de Tweede Wereld oorlog en de gevolgen daarvan in Nederlands-Indië. Ik ga bijna altijd naar de herdenkingen in augustus op Bronbeek te Arnhem. De herdenkingen van de 2 dodenspoorwegen: Birma-Siam en de Pakan Baroe. En naar de herdenkingen van de Japanse vrouwenkampen. Imponerend en indrukwekkend.
De betrokkenheid van jong en oud, is een steun voor ieder die in en door de oorlog het leven liet. En een steun voor iedereen die nog altijd, op welke manier dan ook, leeft met de herinneringen uit die tijd.
Wij, die geen eigen ervaring in deze hebben, kunnen ons de ellende en wreedheid van wat er in oorlogstijd gebeurt, slechts proberen voor te stellen. Helaas zijn de verhalen die we horen of lezen levensecht. Vrijheid vieren in het besef dat anderen hiervoor gestreden en geleden hebben.
Er is niet zoiets als een onvermijdelijke oorlog. Wanneer er oorlog komt zal het zijn doordat de menselijke wijsheid gefaald heeft.
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)
/1x.jpeg?auto=webp)