10%

Wimbledongras

uniek in haar soort

By Ilona Pullens

July 9^th, 2017

Schitterend, die groene grasmat van Wimbledon. Wat moet dat toch bijzonder zijn om op te tennissen.

Uniek. Slechts voor weinig mensen weggelegd.

Wimbledon. Pokkende ballen. Stilte, witte kleding, keurig wachtende mensen, in rijen. Een monument. Aardbeien met slagroom.

De grasmat van Wimbledon. Kijk nog eens goed. Zet een andere bril op. Kijk vanuit ander perspectief. Neem iets meer afstand.

Wat zie je echt?

Mos op een boom. Een grote boom met wortels, een omvangrijke stam, mooie kruin. Een indrukwekkende boom, in een bosrijke omgeving.

Stel je bent proftennisser. En je hebt op Wimbledon gespeeld. Zie je dan bij jouw eerste blik dat hetgeen je ziet, niet is wat wordt gesuggereerd? Weet je dan direct ook wat het wel is?

Waarschijnlijk niet. Ook met kennis van zaken, moet je het grotere perspectief en de context kennen om adequaat te kunnen reageren. Tegelijkertijd kun je met kennis van zaken, gerichter kijken en analyseren.

Als je kennis van zaken hebt, kun je sneller situaties doorgronden. Kun je situaties overzien, kun je anticiperen. Vergeet je daarbij echt te kijken en luisteren naar het object van de analyse, dan is de kans levensgroot dat je verkeerde conclusies trekt, verkeerd handelt.

Om tot goede, praktisch goed toepasbare en oplossende resultaten te komen, zal er een excellente samenwerking moeten zijn, altijd weer. Een continue, perfecte samenwerking tussen kennis en context.

Om zo te kunnen werken, moet je een jongleur zijn. Een jongleur, die telkens weer in staat is te spelen met kennis en context. Een jongleur die ook weet wat samenwerken inhoudt, wat samenwerken betekent en hoe je samen werkt.